Wat een sportzomer was het. Eerst het WK frisbee in Japan en toen iedereen daarvan weer was teruggekeerd Olympische Spelen. Dat roept veel vragen op bij geïnteresseerde familie – gelukkig zijn ze over, die Spelen. “Frisbee, is dat ook Olympisch?” Nee, frisbee is niet Olympisch, leg ik uit. “Misschien binnenkort, hè. Surfen gaat eruit.” Waarschijnlijk duurt het dan nog wel even, maar wat zou het leuk zijn.

“Wat hebben wij voor u op deze mooie maandagavond, dames en heren? Een verslag vanuit Japan. Japan, dat weet u, ligt héél ver weg, en u en ik, wíj, gewone mensen, weten daar eigenlijk heel weinig van. Nou.. misschien een beetje. Want als ik  zeg Japan, dan zegt u? Olympische Spelen. En dan heeft u gelijk. Ik neem u mee naar 1964, Tokio. En dat weet u nog, dat weet ik nog, soit, wij weten dat allemaal nog, toch?

Ada Kok: zilver. En natuurlijk Anton Geesink. U kent zijn verhaal. De Japanners waren oppermachtig. Al drie gouden medailles. En dé favoriet, de Akio Kaminaga, ging het vierde judogoud halen voor Japan. Maarrrr, in de finale stond hij tegenover een reus uit Utrecht, dames en heren. En we weten allemaal hoe dat afgelopen is: niet de Japanners maar wij gingen er met het goud vandoor. On-waar-schijn-lijk wat daar gebeurde. Kunt u het zich voorstellen? Op eigen grond, op de heilige tatami van de Nippon Budokan, werd Japan verslagen…door onze Anton Geesink.

Dat weten wij van Japan. maar wat u niet wist is dat deze zomer – terwijl alle ogen gericht waren op: Wimbledon, het EK, de Tour en natuurlijk Londen- in Japan het WK ultimate frisbee gehouden werd. En nu zult u zeggen: frisbee? Jaaaa, dames en heren: frisbee. Ultimate. Of hoe u het ook noemen wilt, het blijft ons fascineren. Dat is rennen achter een plastic schrijf. Vinden we leuk. Vinden ze zelf óók leuk. En daar komt onwaarschijnlijk veel atletisch vermogen bij kijken. Daar zijn ook kampioenschappen in. En daar doen Nederlanders aan mee. En dan denkt u, ziet dat er zo uit? Ja dames en heren, dat ziet er dan zo uit.

In de laatste wedstrijd, tegen Zuid Afrika, start de Nederlandse equipe dramatisch. En u moet weten: Zuid Afrika kan er echt helemaal niets van, dames en heren, en laat het hier toch zien, en zegt doodgewoon: wij gaan dit gewoon winnen. We schrijven het met potlood op. Want Ryan Purcell: fa-bu-leus. En ik noem nog een naam: Finn de Haan. De springbok uit Kaapstad. Zegt die naam u wat? Speelt ook weer onwaarschijnlijk goed, zoals het hele toernooi al.

Ik mag jou aanspreken, want jij bent kenner, nu een hele eerlijke vraag: een keerpunt. Wat is dat? Kun je dat uitleggen? In de laatste wedstrijd van dit WK, de allerlaatste wedstrijd sta je 9-4 achter. Dat is veel, dames en heren, dat is héél veel. De dood of de gladiolen. Dan kun je nog maar een ding doen. Juist.

Punt voor punt voor punt. Langzaam, héél langzaam, kruipend wordt die é-nor-me achterstand ingelopen. Nederland komt  helemaal terug tot 15-15. Nog één punt te spelen, dames en heren, Zuid Afrika begint met aanval. Het wordt bloedstollend spannend, want als Nederland ook dit punt nog weet te scoren, worden we gewoon 13de. Dan wordt de overwinning voor de poorten van de hel weggesleept. Want had u dat bij rust nog durven denken: 15-15? Het wordt een lang punt en dán ziet die gekke Finn de Haan iemand open in de endzone. He-le-maal vrij. Alstublieft. In een papiertje, strik erom, voila. 16-15. Was getekend: Ryan Purcell.

De teleurstelling is dan héél groot, kan ik u zeggen, bij Nederland. En dan vraag ik u: mag je als rechtgeaarde sporter huilen? Als je van zo ver komt en er dan bijna, bijna bent? En het dan toch niet redt. Zó voelt verliezen. Want ook dát is sport.

Bon, hier zetten wij een streep onder. En nu (…)”